Ja, we hebben een tijdje niks van ons laten horen, maar het gaat allemaal prima hoor. Inmiddels zijn we al weer bijna 3 weken thuis en moet Renxe9 vandaag weer werken. Het was dus stil op de weblog, we hebben even lekker de tijd met z’n drietjes gehad, super. Natuurlijk zijn de opa’s en oma’s en zussen, broers en al wat andere kraamvisite langsgeweest. Javier vindt het allemaal erg gezellig en is elke dag zxf3 vrolijk. Helemaal leuk zo! Hij brabbelt lekker en af en toe zegt hij wel eens een woordje na. Hij noemt alle katten Kitty, dat kan hij al zeggen, zo heet ons xe9ne katje. Alle beesten zeggen boe. Hij begrijpt alles al in het Nederland, dat gaat zo snel.

Nu is hij lekker de was voor me aan het ophangen, en nog een keertje, en nog een keertje, dus heb ik even de tijd om een paar fotootjes te plaatsen.

En ja, dan lijkt het al weer een tijd geleden dat we in het prachtige Colombia waren. Het was zo’n ongelooflijk mooie ervaring en een geweldige tijd. Toen we op Schiphol aankwamen hadden we helemaal de kriebels in onze buik toen we bijna bij de bagageband waren. Dan zie je ineens weer alle familie en schoten de tranen in onze ogen. Javier keek weer "muy seriozo" zoals ze dat in Colombia steeds zeiden. Hij was heel verlegen en rustig. Totdat hij een ballon kreeg, toen kwam er toch een klein lachje. Maar hij was vooral heel moe, in de boekelbus met opa en oma naar huis, viel hij al in slaap. Thuis heeft hij eerst lekker doorgeslapen op de bank……..spannend, wanneer zal hij wakker worden en hoe reageert hij op de katjes? Nou, dat vond hij helemaal geweldig hoor. De katten zijn hun leven niet meer zeker als hij van pret achter ze aan holt. We hebben het hele huis wel 4 keer rondgelopen, gedouched en na een tijdje waren we zelf ook wel moe, dus geprobeerd hem in zijn bedje te leggen. De eerste dagen wilde hij echt niet op zijn eigen kamertje, dus nu staat zijn bedje gezellig bij ons op de kamer en slapen we vaak lekker met zijn driexebn in ons bed. Gisteren heeft hij voor het eerst een hele nacht doorgeslapen, misschien gaat hij zich nu wel een beetje veiliger voelen. Als hij eenmaal slaapt kunnen we hem in zijn bedje leggen.

Nou, wij genieten hier dus enorm. Het is het wachten zeker waard geweest. Nu gaan we jullie dus niet meer via deze weblog op de hoogte houden, kom maar gewoon een keertje langs, in het echt is hij nog vxe9xe9xe9xe9xe9l liever, leuker en mooier. We houden heel veel van hem.

We willen iedereen als laatste nog even heel erg bedanken voor alle leuke reacties en natuurlijk het geld voor de projecten wat voor ons ook heel speciaal was om te kunnen doen,

ciao, adios y hasta luego

Colombia te quiero,

saludos Javier, Renxe9 en Joke                                                                                                          

Gisteren met Walter op pad geweest om de laatste papieren voor Javier in orde te maken. Om half 10 werden we opgehaald door Walter en zijn vrouw. Het was niet echt een warm welkom. Ze bleven gewoon in de auto zitten en wenkten ons dat we in konden stappen. Het eerste wat Walter zei was: 350.000 pesos……. Okxe9, het is meteen duidelijk wat voor iemand we voor ons hebben. Gelukkig waren we al een beetje gewaarschuwd, maar sorry hoor, dit is de eerste ongezellige Colombiaan die we hier tegenkomen. Ik kon het toch niet laten om op een gegeven moment, toen hij weer iets vroeg, er "por favor" achter te zeggen. Hij zei toen toch "gracias " en keek me een beetje verontschuldigd aan. Ja, Walter, ook wij hebben er hard voor gewerkt om deze hele adoptieprocedure te kunnen bekostigen, dus we hebben echt geen medelijden met iemand die zich zo gedraagt. Hihi, toch uiteindelijk wel weer een ervaring om mee te maken. Je kan alles over hem zeggen, maar we hadden wel om 12.00 uur alles geregeld! het Colombiaanse paspoort, het Nederlandse paspoort, en we hebben ons vliegticket omgeboekt. We konden ook al diezelfde dag vertrekken, maar daar hadden we nog geen zin in. We willen nog wel even met de familie optrekken, wat souvenirs kopen en rustig inpakken. Dus het wordt uiteindelijk zondag. Wanneer we precies thuis komen is niet heel belangrijk. We vinden het namelijk fijn om niet al te veel drukte te hebben op schiphol, dus alleen de naaste familie hebben we hierover ingelicht. Voor Javier is alles al zo nieuw en druk. We willen eerst even lekker met hem na een lange reis naar ons eigen huisje, met ons eigen gezinnetje. Klinkt wel erg burgerlijk hxe8! Maar wij weten dat het oh zo belangrijk is op dit moment. Er komt nog bij dat Javier vannacht met koorts wakker werd en we vanmiddag voor de zekerheid even met hem naar de dokter zijn geweest. De koorts is inmiddels al een stuk gezakt en hij heeft ook al weer een beetje gegeten, dus dat vliegen gaat waarschijnlijk wel door. Wel even schrikken en wennen als je kindje voor het eerst ziek wordt. Gelukkig is de familie hier ontzettend hulpvaardig en hebben ze ons meegenomen naar een hele aardige dokter die zelf vertelde dat ze ook een adoptiekindje heeft van inmiddels 14 jaar. Javier vond het onderzoek niet echt leuk en was blij dat hij weer aangekleed mocht worden. Hij heeft weer een paar lekker zoete drankjes meegekregen, dus dat lukt wel. Ongelooflijk hoe makkelijk het hier gaat om even een dokter te bezoeken en het kost (voor ons Nederlanders) heel weinig en hij wordt echt helemaal onderzocht. Dus……weer een ervaring rijker…….een paar traantjes zijn er wel gevloeid. Het gaat je echt aan je hart als je ziet dat je kindje ziek is, poeh hxe9, nog even volhouden, we zijn bijna in ons vertrouwde landje.

Tot gauw oftewel hasta pronto!!

Eindelijk weer een berichtje van ons…….. het internet hier was nogal traag en wilde gisteren niet meewerken, dus hier even een update,

Dinsdagochtend regende het behoorlijk op San Andres. Ja, ook daar is het nu winter en kan het flink spoelen. Evengoed ben je al bezweet als je je zwembroek aantrekt! Maar goed, we waren best vroeg wakker, Javier had heerlijk geslapen. We zijn gelijk naar de vliegmaatschappij gegaan, vlakbij het hotel. Helaas was er geen stroom, in het hotel draaide ook al alles op de agregaat, en viel af en toe het licht uit, dus moesten we naar de luchthaven, die gelukkig ook vlakbij was. Even met de taxi, zo gepiept. Tickets geregeld. Om 11.45 uur konden we nog mee als we wilden. Dus hadden we nog anderhalf uur om de koffers te pakken. Javier hielp lekker mee, ahum, dus dat ging prima. Dus weer met de taxi naar de luchthaven. Nu was het iets drukker, dus ik bij de balie inchecken, Renxe9 een beetje wandelen met Javier. Omdat we nog geen paspoort voor Javier hebben, kun je met de uitspraak van de rechtbank in Medellin gewoon overal heen. We moesten wel weer xe9xe9n of ander extra papiertje halen op de tweede verdieping. Met de buggy in de lift naar boven rook het een beetje naar poep. Nee, nu gaan we niet meer onder onze schoenen kijken of we ergens in hebben gestaan (toen we een keertje op Gijs en Wout aan het passen waren deed ik dat toen ik Wout voor op de fiets zette en iets rook!). Dus ik even met Javier de `bano`in waar hij toen helemaal geen zin in had, al blxe9xe9rend een poepluier verschoond, heerlijk. Toen weer met dat papiertje , dat Renxe9 ondertussen gehaald had, naar de balie. Daar stond inmiddels een superlange rij, niks van aan trekken, de aardige vrouw had als het goed is de tickets klaarliggen. Renxe9 dus lekker voorgedrongen, er was maar xe9xe9n man die er wat van zei, dus dat viel best mee. Op naar Bogotxe1 dus. Toch weer een lekker gevoel, hoe mooi het ook was, we willen gewoon verder. En in Bogotxe1 kunnen we dan alles afronden. Daar gingen we eerst met de broer van Walter, die ons begeleidt in Bogotxe1, naar de kinderbescherming.

Toen naar de familie van Martha en Michel. Ontzettend leuk om weer hier terug te zijn. Er is niet veel veranderd, ze vonden het ook leuk ons weer te zien. Gelijk allemaal hollandse kadootjes uitgedeeld, die nog net in de koffers pasten. Nu hebben we weer wat ruimte voor souvenirs. We kregen gelijk lekker eten en een mooi appartement. Ook al zijn ze aan het verbouwen, je bent daar altijd welkom, ze zijn zxf3 gastvrij, fantastisch. Daar kunnen wij Nederlanders wel wat van leren.

Vandaag pasfotoxb4s gemaakt. Dat duurde wel even. Eerst viel Javier van het krukje en daarna ging hij lekker gek doen. Uiteindelijk hebben we toch hele mooie pasfotoxb4s gemaakt, want morgen moeten we het Colombiaanse paspoort regelen. Verder zien we wel weer. Vanmiddag nog even naar een speeltuintje dichtbij de casa. Sandra, het dochtertje van de Muchacha Sorlei wilde ook wel mee, dus nichtje Maria Josxe9 ook mee. Nu slaapt Javier weer lekker. Hij is trouwens een beetje bang voor de hond en de kat, maar hij vindt ze wel heel interessant. Als Lupe, de hond rustig ligt, en ineens gaat bewegen, springt Javier van angst heel snel in je armen, maar daarna wil hij wel weer kijken. We zijn benieuwd hoe dat straks met onze katjes gaat!

ciao

Tsja, zit je op zo n mooie plek hier op de aarde, krijg je toch een beetje heimwee! Gisteren hadden we het allebei een beetje moeilijk. Het lijkt allemaal zo lekker, er nog even tussenuit voordat het (gewone) leventje weer gaat beginnen, maar we beginnen nu toch wel weer een beetje te verlangen naar ons heerlijke huisje in Assendelft. Onze poezen, al worden ze heel goed verzorgd door tante, willen we ook graag weer zien, en we zijn natuurlijk ook erg benieuwd hoe Javier alles in Nederland zal vinden. Gelukkig hebben we allebei nog een tijdje vrij om daar ook lekker te kunnen wennen. We merken hier dat Javier nog heel makkelijk reageert op mensen die Spaans tegen hem praten.  In het vorige hotel was het heel relaxed, konden we lekker ons gangetje gaan met zijn drieen. In dit hotel wil iedereen hem aaien, aanraken, aan het handje nemen enz. Wij hebben al meerdere keren duidelijk gemaakt dat dat niet goed is. Gelukkig snappen de obers het nu een beetje, is ook lastig natuurlijk met zo n leuk kindje. Van te voren hadden we ons dat niet genoeg gerealiseerd, dus we gaan morgen proberen om toch eerder naar Bogota te vliegen en dan naar Nederland. Ook in Nederland is het straks belangrijk dat niet iedereen hem gelijk op schoot gaat nemen enzo. We zijn echt een heerlijk gezinnetje aan het worden, maar de hechting is zo belangrijk nu.

Dus we laten wel weten of we eerder naar Nederland vliegen, waarschijnlijk wel, en daar is het natuurlijk super om iedereen weer te zien en jullie mogen allemaal op kraamvisite komen hoor, alleen niet allemaal tegelijk, sorry, maar bel straks gerust!!

We hebben vandaag wel verder een heerlijke dag gehad. We gingen met een supersnelle boot naar het eilandje Johnny Kay, echt een bountyeiland. Lekker gezwommen, wel een woestere zee, maar Javier met zijn vleugeltjes om vond het prachtig.Heerlijke vis gegeten en op de terugvaart viel Javier natuurlijk weer in slaap. Even uitrusten dus, wij dutten gelijk even mee, op de hotelkamer. Daarna weer lekker spelen, er is een leuk speeltuintje voor het hotel. De foto s houden jullie te goed, anders worden jullie denk ik erg jaloers,

ciao y hasta luego

Ik zit nu beneden in het kantoortje van het hotel jullie berichtjes te lezen.Helaas hier geen internetverbinding op de kamer.Dus even gewacht tot Javier sliep en Renxe8 ligt naast hem op bed tv te kijken. Er is weer een belangrijke Politus vrijgelaten na 8 jaar gevangenschap bij de Farc. Zitten wij hier op een eiland waar het best wel Westers en normaal lijkt. Het is hier bloedje heet dus we doen weinig, maar omdat Javier zwemmen steeds leuker begint te vinden is dat niet erg. Hij moest eerst even wennen, voor het eerst in zijn leven zand aan zijn voetjes, handjes en in zijn mond. Nee, dat smaakt niet echt lekker!!! Het vliegen hier heen ging prima. Eerst wilde hij de buggy niet uit toen we die moesten afgeven bij de ingang van het vliegtuig. Iedereen kende hem meteen, want als hij iets niet wil laat hij dat duidelijk merken en zet het op een bleeeeeren……. gelukkig maar kort en hij ging lekker opmijn schoot zitten. Toen het vliegtuig begon te rijden keek hij even uit het raam en dacht, oh, dit is net een soort bus….dus hij viel in slaap en pas toen we allang waren geland deed hij zijn oogjes weer open.  Benieuwd hoe dat straks naar Madrid zal gaan. dan moet hij het ietsje langer volhouden. Nou, even nog geen foto`s, sorry. Ik ga nu ook weer gezellig  naar de mannen,

ciao van mama Joke

Gisteren zoveel indrukken opgedaan dat we geen zin meer hadden in computeren. Nu weer met een vrolijke Javier tussen ons in wakker geworden, Renxe9 speelt lekker met de boekjes met hem, dus zal ik even vertellen hoe het allemaal is gegaan:

Met twee grote autox92s vertrokken we gisteren om 8.00 uur naar eerst een plastic fabriek. Daarna naar een groot winkelcentrum waar we voor de school en het ziekenhuis nog spullen hebben gekocht.

Toen op weg naar het schooltje in Bello. Nou, die 4 wieldrive autox92s waren wel nodig. En natuurlijk viel Javier weer lekker in slaap. Terwijl de weg steeds slechter werd, zag je ook de huisjes veranderen. Niet van steen, maar alles van hout met golfplatendaken. Wel meestal elektriciteit, maar geen stromend water. Hoog in de bergen op zox92n 

2200 meter

hoogte kwamen we aan bij de school. Gelijk bergen kinderen die op ons afkwamen, allemaal lachend en vrolijk. We kregen te zien hoe de kinderen les krijgen en waar ze eten. Alle spullen werden uitgestald en de kinderen gingen netjes in rijtjes staan.

Ze kregen allemaal een ballon, die speciaal door de kinderen van de school van Sergio en Luisa waren meegegeven. Wat  een plezier hadden ze. De ballonnen werden opgeblazen en weer lekker losgelaten, er ging bij sommigen water in. Zo mooi om te zien hoe blij een kind kan zijn, met zo iets simpels. De andere spullen werden later in de klassen uitgedeeld of gebruikt. Ze kregen o.a. -allerlei bakken, litermaten en bekers voor in de keuken, een nieuwe blender, opbergtonnen voor meel en rijst. Ordners voor de docenten, spelletjes, speelgoed, wasmiddel, afwasmiddel, schrijfgerei enz. op een gegeven moment moesten wij in een klaslokaaltje plaatsnemen en werden er dansjes en toneelstukjes opgevoerd door de kinderen. We kregen aan het eind heel veel zelfgemaakte kaarten in zelfgemaakte enveloppen. De kinderen vonden het heel interessant, die Hollanders met donkere kindjes die allerlei x93kadox92sx94 komen brengen.                                                                                                             

Toen we wegreden renden ze mee met de autox92s en zwaaiden ze allemaal.  Toen gingen we naar een huis waar hele zieke kinderen met hun ouders woonden. Zij komen van in en rondom Medellin. Het was een soort Ronald Mc Donald huis zoals wij dat in Nederland kennen. Hier troffen we een aantal erg zielige kinderen aan, heftig om te zien. Ze waren heel blij met de knuffels. Ook het voedsel was erg welkom en er werd meteen gevraagd of we nog geld hadden voor 30 nieuwe stoelen. Makkelijk, dat wordt dus nog door Fausto binnenkort geregeld. Zelf kunnen we dat niet meer brengen omdat we morgen al vertrekken, maar bij Fausto is het geld in goed handen. Hij regelt namens onze adoptiestichting Hogar de verdeling van het geld over de projecten. Wij hebben daarna nog de voetbalschoenen en gympies naar de directeur van de voetbalschool gebracht. Helaas waren alle kinderen al naar huis, zij hadden twee uur gewacht. Fausto had gezegd dat we er rond 14.00 uur zouden zijn, maar dat was dus pas om 17.00 uur! Gelukkig was er nog het zoontje van de directeur die ons zijn mooie tenue kon showen wat ook door donaties aan onze stichting is gekocht. We waren flink moe maar kwamen thuis met een warm gevoel. Wat zijn we blij dat we dit hebben kunnen doen met jullie hulp. Heel waardevol om dit op deze manier mee te maken, al is het maar klein voor dit grote land Colombia. Het voelt goed om zoiets te kunnen doen.  Het geld wat we nog over hebben wordt gebruikt om bij de school in Bello een speelplaats, sportveld en  nog een nieuw schoolgebouw gedeeltelijk te bekostigen. We weten nu hoe goed Fausto te werk gaat, dus dat gaat zeker goed komen. Hij bezoekt de projecten heel regelmatig en weet precies wat er moet gebeuren. Hij hield alles bij in zijn agenda. Super hoe hij alles heeft geregeld! 

Inmiddels als ik dit hele verhaal afmaak is het alweer vrijdagavond. We vertrekken morgenochtend vroeg naar het Caribische eiland San Andres. Het eiland hoort bij Colombia en schijnt heel mooi te zijn. Via het nichtje van Angela hebben we een leuk hotel kunnen regelen. Kunnen we lekker weg uit Medellin. Daar kijken we nu echt naar uit. Al dat lawaai daar wen je wel aan, maar het is nu wel mooi geweest. We verlangen wel naar een beetje rust en wat andere omgeving, heerlijk dus 6 nachtjes genieten. Daarna vliegen we dus vrijdag 31 oktober naar Bogotxe1, waar we nog een paspoort voor Javier moeten regelen. Dusx85x85nog twee weekjes in dit prachtige land, maar dan denk ik dat we jullie wel hxe9xe9l graag weer willen zien..

Ciao, vamos a isla San Andresx85x85

Hoera, de sentencia is binnen! We mochten vandaag op de rechtbank tekenen. Officieel heet Javier dus nu Javier Melk Boekel, mooi toch. We zullen even vertellen hoe het precies is gegaan:

Vanmorgen om 9.00 uur ging Renxe9 op stap met Fausto en Arjan om spullen voor de projecten te kopen die we morgen gaan bezoeken. Eerst hebben ze 30 paar voetbalschoenen en 30 paar gymschoenen gekocht voor de voetbalschool. 

Daarna zijn ze naar een cacoafabriek gegaan voor zakken cacoa en een soort soja voor het schooltje en het ziekenhuis. Toen naar een grote bakkerij voor tostadas en nog naar de macro voor melkpoeder,rijst,suiker, olijfolie, toiletpapier, messen en panella (soort suikerdrank). Morgen om 8.00 uur gaan we met twee fourwheeldrive auto’s naar de drie projecten. We hopen dat we het op 1 dag allemaal gaan halen, wordt wel indrukwekkend. Terwijl Renxe9 weg was, heb ik lekker gespeeld met Javier en de andere kinderen en natuurlijk weer gezwommen. Tijdens het zwemmen kwam Juan vertellen dat de sentencia in orde was, dus……….we mogen tekenen bij de rechtbank, alle papieren zijn dus goedgekeurd en Javier is officieel onze zoon. Wow, om 14.00 uur werden we opgepikt door Jorge. 

Javier lag toen net even een middagslaapje te doen en ging slapend de taxi in. We haalden Angela, de advocaat op en werden afgezet bij de rechtbank. Daar stonden hekken en het was er behoorlijk druk, veel lawaai. Oh oh, we knepen hem even, toch niet weer stakingen? Maar nee, gelukkig kon Angela ons erlangs praten en konden we echt tekenen. Dat ging uiteindelijk vrij snel.

Jorge zou ons weer oppikken, het was even zoeken in het drukke verkeer. Hij zou om de hoek bij de rechtbank staan. Ah, daar kwam hij aan, snel ingestapt, maar oeps, aangehouden door de politie. Hier mogen de taxi’s blijkbaar niet zomaar iemand oppikken. Ja, maar hallo, wij zijn niet zomaar iemand! Dus Angela weer kletsen en uiteindelijk konden we zonder bon vertrekken. Naar de notaris in de wijk Bello, waar Javier’s geboortebewijs op onze namen moest worden gezet. Daar was het erg gezellig. Veel muziek op straat en ergens tussen alle winkeltjes was dus het notariskantoor. Daar duurde het best lang zeker voor Javier, dus ondertussen maar een beetje springen, rennen en spelen buiten op straat en af en toe hier en daar wat papieren controleren en ondertekenen.

Er wordt zelfs nog gewerkt met een typemachine! Al bellend zette de notaris uiteindelijk ook zijn handtekening en moesten we nog wat vingerafdrukken zetten en oh ja, even afrekenen natuurlijk. Maar goed, dat hebben we graag over voor dit mooie byzondere mannetje.  We hebben vanavond weer lekker met hem gedanst, want het was feest! De papieren toen nog naar Avianca gebracht. Per luchtpost gaat het naar Bogotxe1 waar we aan het eind van deze reis het paspoort voor Javier gaan ophalen, zodat hij mee mag naar Nederland. Lekker, we zijn eigenlijk al klaar in Medellin. Morgen nog een "nobele dag", en dan gaan we kijken hoe we verder gaan. Waarschijnlijk gaan we nog een weekje Caribische kust, dat gaan we vrijdag regelen. Heerlijk idee dat we eigenlijk nergens meer op hoeven te wachten. Nu gauw ons mandje in, hopen dat Javier iets minder gaat spoken dan vannacht. We zijn ook allebei een beetje aan de poeperietus, maar goed. De blijdschap doet alle leed verdwijnen. Viva Colombia y vamos mas tarde a Holanda!!!

Papa Renxe9 ging vandaag maar even naar de kapper. Met dit warme weer is een kort koppie toch lekkerder hxe8! Het is hier heel goedkoop om naar de kapper te gaan, dus ik ga zeker ook nog wel een keer voordat we naar huis gaan. Javier’s haar begint ook lekker te groeien, er zijn al wat kleine kroeskrulletjes te zien, en het voelt heerlijk zacht. Javier vond het allemaal wel weer interessant. Vooral de spiegels zijn leuk. Het was een lekkere snelle kapper. Toen wat verjaardagskadootjes gekocht voor de knuffels van Louisa, Sergio en Sebastian. Die waren vandaag jarig, dus we hebben met hen lekker taart gegeten. Natuurlijk ook een nieuw autootje voor Javier gekocht, een mooie politiebus met geluid. Vooral die geluidjes vielen weer in de smaak. Weer even zwemmen, fruit eten ,(dat smaakt hier allemaal zo lekker, vooral de papaya is heerlijk!)en met de taxi de stad in. Bij het Bolivar park is een leuke gezellige winkelstraat Junin. Daar mogen geen auto’s rijden en er zijn nog wat overdekte winkelcentra. Eerst lag Javier natuurlijk weer te slapen in de taxi en daarna nog even verder in de buggy. Wij maar even empanadas gegeten en later toen hij wakker werd nog xe9xe9n met Javier. Hij zag natuurlijk gelijk alweer een stalletje met lollies, maar begreep toch wel dat hij er nu geen xe9xe9n kreeg. Voetbaltenue voor hem gekocht  en nog wat andere souveniers. Ja, waarschijnlijk is dit toch ons laatste weekje Medellin, dus wat herinneringen meenemen is wel leuk en belangrijk. Je weet niet hoe lang het duurt voordat we hier weer een keertje terugkomen.                                                                                                       

In het Bolivar park waren we met Javier weer een echte bezienswaardigheid. Als iemand wat aan ons vraagt, en we raken in gesprek over de adoptie, drommen er gelijk meer mensen omheen. Javier vindt het dan eerst maar niks, al die aandacht en wordt een beetje stil. Maar als papa dan even met hem gaat "correren" (rennen), komt hij helemaal los en is het echt lachen met hem. Na een tijdje waren we het zelf ook wel een beetje zat, dus lekker terug met de taxi. Javier verstopt zich nu dus af en toe achter zijn nieuwe (Hollandse) zonnebril. Heeft hij vandaag echt zelf uitgezocht hoor!

Tijdens het avondeten stond Fausto (de man van onze advocaat Angela) al op de stoep. Hij zou vanavond om half 9 langskomen om plannen te maken om deze week ons met jullie hulp  verzamelde geld op een goede manier te gaan besteden. Er zijn dus ook Colombianen die een uur eerder komen dan gepland! (hihi Martha). Het moet deze week gebeuren want anders zijn we al weg uit Medellin. Het plan is als volgt:

Onze adoptiestichting Hogar steunt in Colombia 8 projecten waarvan 3 in en rondom Medellin: Een Ziekenhuis in Medellin voor terminaal zieke kinderen, een school in Bello( een arme wijk aan de rand van Medellin) en een voetbalproject voor kinderen uit een arme buurt.

Dit sprak ons wel aan. De stichting hogar heeft deze projecten zelf opgezet en gaan elk jaar in februari naar Colombia om te kijken hoe het ermee gaat en weer wat spullen voor ze te kopen. Maar eigenlijk is het nooit genoeg, dus met onze hulp zijn ze hxe9xe9l blij. Morgenochtend gaat Renxe9 eerst met Fausto en Arjan de eerste benodigde spullen kopen. Donderdag gaan we met zijn allen naar de drie projecten, dus dat wordt een hectisch dagje. Het schooltje in Bello ligt ver in de bergen en is alleen bereikbaar met een jeep omdat het in dit seizoen veel regent en de wegen dus slecht begaanbaar zijn. Het zal een spannende dag worden, maar we zijn heel blij dat we dit door al jullie gulle donaties kunnen doen. Op dit moment hebben we bijna 2000 euro ingezameld!!!!! Super toch? De andere familie ook zoiets dus we kunnen echt wat betekenen voor de kinderen. Het schijnt dat vooral de kinderen in het ziekenhuis het erg leuk vinden en er helemaal van opfleuren als er kleine kindjes zoals Javier langskomen. Alleen dat is al mooi en dan nog de rest.

Angela heeft vandaag gebeld dat het deze week bij de rechtbank in orde gaat komen, dus daar moeten we ook nog heen. Lekker als dat alvast achter de rug is. Het gaat dus allemaal hardstikke goed hier. Elke ochtend kijken we even op de weblog of er reacties zijn. Het is zo leuk om een beetje met jullie in contact te blijven. We kunnen niet iedereen persoonlijk terug mailen, maar wel hardstikke bedankt voor alle opbeurende en mooie verhalen. Gezellig om jullie toch een beetje te spreken op deze manier. We houden jullie op de hoogte hoor!

ciao, groetjes en abrazos van de familia Leche!

Weer mooi weer…………..!!!! Dus vandaag met de familie Parie van Dongen naar het Parque de las Aguas iets ten noorden van Medellin vertrokken.                                  

Vertrokken ja……toen we er aankwamen bleek het park op maandag gesloten. Zo gaat dat hier. Eerst aan Juan, de hoteleigenaar gevraagd hoe we er het beste konden komen. Hij overleggen met Carmen, de werkster. Hele discussie, maar ze waren het er uiteindelijk over eens; met de metro helemaal tot het eindstation en dan met een groene of een gele bus. Prima. Gezellig busje, af en toe stapte er een verkoper in en duwde wat koekjes in je handen, om vervolgens een heel verhaal af te steken over hoe lekker en gezond ze zijn en hoeveel ze uiteindelijk kosten. Okxe9, doe er maar 7 voor 1000 pesos(= 33 eurocent). Terwijl we aan het betalen waren stopte de bus: "Parque de las Aquas". Snel de buggy, rugtas en Javier natuurlijk mee uitstappen en de andere kinderen met hun paps en mams. Het was verdacht rustig op de parkeerplaats. Logisch……op maandag gesloten. Lekker dat ze dat even vertellen ofzo, maar goed tranquilo blijven. Lekker even een frisdrankje gedronken bij een tentje langs de weg waar vrachtwagens en bussen constant voorbij stoven. Javier maakte het allemaal niks uit, die is ontzettend makkelijk (als hij in de bus in slaap is gevallen!). De verkoper wist wel een ander zwempark in de buurt bij Hotel Tropical Club. Toch dus lekker gezwommen met Javier en de anderen. Er was ook een leuk speeltuintje bij en we kregen een typisch lunchgerecht voor deze streek; Abondegas Tipicas, met bonen, speklapje, worst, gebakken banaan, rijst en sla. Javier smaakt het allemaal prima, hij eet eigenlijk alles, dus gewoon wat de pot schaft.

Kortom weer een mooie dag. Op de terugweg in de bus rook het toch wel erg naar "popo". Oeps, poepbroekje, even verschoond op een bankje bij de metro. We worden er al aardig handig in hoor! Terug in het hotel gezellig met zijn allen buiten gegeten, wijntje erbij. Als dit geen genieten is, weten we het ook niet meer. Je zou bijna vergeten dat het geen gewone vakantie is, we wachten op de uitspraak van de rechtbank, die toch wel deze week zal komen, denken we. Volgens Juan misschien al morgen, maar laten we daar maar niet vanuit gaan, het zal wel eind van de week worden. Morgen komen er overigens nog twee Italiaanse mensen. Zij krijgen twee adoptiekinderen tegelijk, van 7 en 10 jaar!! In Nederland mag dat niet eens. We zijn benieuwd hoe dat gaat. Met de familie Parie van Dongen gaat het heel goed. De jongste die er sinds vorige week woensdag bij is, van 3,5 jaar oud, is helemaal gek van Javier. Ze gaven elkaar vandaag op de glijbaan steeds kusjes, zo schattig. Ook kregen ze vanavond allemaal een besito van Javier toen hij naar bed ging. Hopelijk blijven er nog wat besitos voor thuis over, voor jullie!!!

Ja, ja, Javier is vandaag tot zijn nekje in het water geweest! Het trappetje is voorgoed verleden tijd. Met papa en mama lekker gek doen in het zwembad, van de kant afspringen in onze armen is toch eigenlijk ook wel leuk! Of bellen blazen met je mondje, of gewoon een beetje water uit het zwembad drinken. Het was vandaag ontzettend warm, dus hielden wij het wel uit in het zwembad. Morgen gaan we zelfs naar een groot aquapark met heel veel baden, glijbanen enz. samen met Karin, Arjan, Louisa, Sergio en Sebastian. Op zondag is het altijd wel lekker rustig hier bij het hotel. Er wordt dan alleen ‘s ochtends gewerkt aan het gebouw hiernaast en er is veel minder verkeer. Ook hoor je 3x per dag dan het zingen in de kerk hiernaast.

Vanmiddag was Renxe9 naar de voetbalwedstrijd tussen Atletico National en Junior Baranquilla. Omdat de club Atletico uit Medellin het de laatste tijd niet zo goed doet, was het niet zo druk op de tribunes, dan komen er weinig supporters, maar toch nog zo’n 20.000 man. Net als 2 jaar geleden in Bogotxe1 wel een belevenis opzich. De meest fanatieke supporters zitten achter het doel en zijn alleen maar aan het zingen, springen en muziek maken 90 minuten lang, ongelooflijk gewoon. het mooie is dat je gewoon naar het stadion kunt gaan en een kaartje kunt kopen voor 15 euro(de beste plaatsen!). Je wordt wel flink gefouilleerd natuurlijk. Vanavond na het eten nog even lekker gek doen op de muziek beneden in het hotel, tot Javier van vermoeidheid zijn speelgoed maar een beetje op de grond ging gooien en niks meer wilde. Nu slaapt hij lekker onder een lakentje en proosten wij op weer een heerlijke dag………zucht, wat is het leven mooi…..!!!